gras verdord tot hooi
maïs staat nog altijd rechtop
kolfjes naar mijn hand
gras verdort tot hooi
weg de malse lekkernij
vier magen knorren
.
. vrijdag 29 juni 2012
dood is niet of wel?
deze tekst is drastisch herzien en wordt daarom opnieuw gepubliceerd
Ik geloof dat er leven is na de dood. Maar dan moet je dood niet persoonlijk, individualistisch interpreteren. Het gaat vrijwel nooit overmijn "dood", maar over "de" dood. De vraag is immers ook vrijwel altijd : "Is er leven na de dood" of "geloof jij in een leven na de dood?". Mensen hebben er een afkeer van om over hun eigen dood te praten, daarom wordt dat fenomeen veralgemeniseerd naar "de" dood, net alsof "de dood iets gemeenschappelijks is". Dat roept een heel andere vraag op, namelijk of anderen nog leven hebben na "mijn" dood, nu dus wel persoonlijk, of moet iedereen van de hofhouding mee het graf in, zoals de afschuwelijke gewoonte was bij sommige, koningen, keizers en andere dictators? Die kregen bij hun dood hun hele hofhouding mee, allemaal mensen die het leven moesten laten om met hem mee het graf in te gaan en hem "in zijn tweede leven" te dienen. In het doodsritueel werd een overleden keizer behandeld alsof hij god gelijk was. Maar de Keizer was ook maar een mens en de rituelen kunnen niet verhullen dat het dode lichaam levenloos en machteloos is en niets goddelijks heeft. Als de mens god gelijk wil zijn, dan zal hij dat waar moeten maken tijdens zijn leven. Dan zal hij in zijn daden moeten laten zien dat hij sterker is dan de dood, tenminste voor een tijdje, en kan leven alsof er geen dood is. Er is daarom een manier waarop een mens zijn dood kan overwinnen en iets goddelijks kan krijgen, namelijk als hij het op kan brengen zorg te hebben voor zijn medemensen, over de grens van zijn eigen dood heen, voorbij de eindigheid van zijn eigen leven en te zorgen dat er leven voor hen is na zijn dood achter blijven. Als hij in het zicht van zijn dood niet onverschillig of depressief of destructief wordt, maar zorg blijft hebben voor zijn nabestaanden, dat is waarlijk goddelijk. Als hij leeft also de dood niet is. Daarin kan een mens op sublieme wijze zijn eigen betrekkelijkheid overstijgen en de dood overwinnen. Alle rest is bull shit. Onze gedichtjes en verhaaltjes zijn alleen wat waard als ze dat perspectief openen; anders zijn het slechts oefeningen in betrekkelijkheid en eenzaamheid. Dat is volgens mij het ware geloof: dat je zorg draagt voor anderen over je eigen graf heen, en dat is de hoogste blijk van liefde. Geloof ik dat er leven is na de dood? In deze zin Ja. Als dat mijn laatste uitstraling mag zijn, en als die opgevangen wordt, dan ben ik een gelukkig mens.
Ik geloof dat er leven is na de dood. Maar dan moet je dood niet persoonlijk, individualistisch interpreteren. Het gaat vrijwel nooit overmijn "dood", maar over "de" dood. De vraag is immers ook vrijwel altijd : "Is er leven na de dood" of "geloof jij in een leven na de dood?". Mensen hebben er een afkeer van om over hun eigen dood te praten, daarom wordt dat fenomeen veralgemeniseerd naar "de" dood, net alsof "de dood iets gemeenschappelijks is". Dat roept een heel andere vraag op, namelijk of anderen nog leven hebben na "mijn" dood, nu dus wel persoonlijk, of moet iedereen van de hofhouding mee het graf in, zoals de afschuwelijke gewoonte was bij sommige, koningen, keizers en andere dictators? Die kregen bij hun dood hun hele hofhouding mee, allemaal mensen die het leven moesten laten om met hem mee het graf in te gaan en hem "in zijn tweede leven" te dienen. In het doodsritueel werd een overleden keizer behandeld alsof hij god gelijk was. Maar de Keizer was ook maar een mens en de rituelen kunnen niet verhullen dat het dode lichaam levenloos en machteloos is en niets goddelijks heeft. Als de mens god gelijk wil zijn, dan zal hij dat waar moeten maken tijdens zijn leven. Dan zal hij in zijn daden moeten laten zien dat hij sterker is dan de dood, tenminste voor een tijdje, en kan leven alsof er geen dood is. Er is daarom een manier waarop een mens zijn dood kan overwinnen en iets goddelijks kan krijgen, namelijk als hij het op kan brengen zorg te hebben voor zijn medemensen, over de grens van zijn eigen dood heen, voorbij de eindigheid van zijn eigen leven en te zorgen dat er leven voor hen is na zijn dood achter blijven. Als hij in het zicht van zijn dood niet onverschillig of depressief of destructief wordt, maar zorg blijft hebben voor zijn nabestaanden, dat is waarlijk goddelijk. Als hij leeft also de dood niet is. Daarin kan een mens op sublieme wijze zijn eigen betrekkelijkheid overstijgen en de dood overwinnen. Alle rest is bull shit. Onze gedichtjes en verhaaltjes zijn alleen wat waard als ze dat perspectief openen; anders zijn het slechts oefeningen in betrekkelijkheid en eenzaamheid. Dat is volgens mij het ware geloof: dat je zorg draagt voor anderen over je eigen graf heen, en dat is de hoogste blijk van liefde. Geloof ik dat er leven is na de dood? In deze zin Ja. Als dat mijn laatste uitstraling mag zijn, en als die opgevangen wordt, dan ben ik een gelukkig mens.
maandag 25 juni 2012
gert is weer klaar
citaat: Gert Verhulst en Josje (K3) uit elkaar
ach gut, zijn die nu al uit elkaar?
maar het was toch ook een half gaar paar
een raar poppenspel
onverhulst dat wel
drie maal op en neer en Gert was klaar
25/06 MEDIA & CULTUUR Gert Verhulst en K3-zangeres Josje Huisman vormen niet langer een paar, maar gingen in de best mogelijke verstandhouding uit elkaar. Dat heeft Studio 100 bekendgemaakt in een persbericht. …
maar het was toch ook een half gaar paar
een raar poppenspel
onverhulst dat wel
drie maal op en neer en Gert was klaar
Abonneren op:
Reacties (Atom)