gras verdord tot hooi
maïs staat nog altijd rechtop
kolfjes naar mijn hand
gras verdort tot hooi
weg de malse lekkernij
vier magen knorren
.
.
Posts tonen met het label haikoe. Alle posts tonen
Posts tonen met het label haikoe. Alle posts tonen
vrijdag 29 juni 2012
donderdag 10 mei 2012
vrijdag 13 april 2012
woensdag 11 april 2012
haikoe: ruisende mantel
miriaden belletjes
ruisend als een voorjaarsbries
omkleden mijn lief
omruisende zee
en het gekrijt van meeuwen
verte draagt stilte
.
.
.
dinsdag 10 april 2012
vrijdag 6 april 2012
Is dat Pasen? Weer een ei?
Ja, dat is precies wat ik
bedoel: ik geloof in de kiemkracht in en van het kleine, en dat alles wat goed
is klein begint of klein begonnen is, als een ei(tje), en met zorg omgeven is. Ja, en dat is Pasen: dat er leven is over de grens van de dood
heen. Ja, dat is Pasen: de dood niet individualistisch interpreteren, en niet zien als een persoonlijk debacle.
Het gaat ook niet over mijn "dood", maar over het dodende in de gemeenschap, dat wat de mens van zijn toekomst berooft. Daarin zit het kwaad dat overwonnen moet worden: het jezelf afsplitsen van de gemeenschap, en alleen voor jezelf willen zorgen. En: over de
vraag of anderen nog leven mogen hebben na "mijn" dood, of moet iedereen
mee het graf in, zoals het geval was met keizers van China?
Zorgen voor de medemens, niet alleen voor je nageslacht, over de grens van je eigen dood heen, en dat bij het besef dat je zult moeten gaan, niet onverschillig of depressief te worden, dat is waarlijk goddelijk. Alle rest is bull shit. Onze gedichtjes en onze verhalen zijn alleen wat waard als ze dat perspectief openen; anders zijn het slechts oefeningen in eenzaamheid. Dat is het ware geloof: dat je zorg voor anderen over je eigen graf heen het hoogste blijk van liefde is. Hopen dat zo mijn laatste uitstraling mag zijn, en dat die opgevangen wordt, dat maakt me nu een gelukkig mens. In dat perspectief kan ik nog wel een paar haikoe maken.
Zorgen voor de medemens, niet alleen voor je nageslacht, over de grens van je eigen dood heen, en dat bij het besef dat je zult moeten gaan, niet onverschillig of depressief te worden, dat is waarlijk goddelijk. Alle rest is bull shit. Onze gedichtjes en onze verhalen zijn alleen wat waard als ze dat perspectief openen; anders zijn het slechts oefeningen in eenzaamheid. Dat is het ware geloof: dat je zorg voor anderen over je eigen graf heen het hoogste blijk van liefde is. Hopen dat zo mijn laatste uitstraling mag zijn, en dat die opgevangen wordt, dat maakt me nu een gelukkig mens. In dat perspectief kan ik nog wel een paar haikoe maken.
Abonneren op:
Posts (Atom)