Maar nu was ik op zoek naar een appartement, en ik heb de hele regio afgestrietst van Neerpelt, Overpelt in het Noorden tot St Truiden in het zuiden. Op die beslissende dag kwam ik vanuit Lozen via Bree aan in Gruitrode, kwam bij het rondpunt, maakte verrast een rondje rondom het rondpunt, zag de mooie kerk, genoot van de de dorpse gezelligheid alom, parkeerde mijn auto op het plein, maakte een gezellig kletspraatje met iemand van de plantsoenendienst en ik was verkocht. Nu het appartement nog.Het aangeboden appartement waar ik eigenlijk op af kwam, was op de eerste verdieping, maar ik zag het leegstaande appartement op de begane grond. Zou dat ook te huur zijn? Het zag er meer dan aantrekkelijk uit. Informatie inwinnen dus. Wel, het is allemaal goed gekomen. Ik kreeg dat appartement op de begane grond, en ik voelde me er prima bij, en ik zal bij leven en welzijn hier nog wel een tijdje blijven wonen.
Eeuwig geluk is voorbehouden aan het hiernamaals en totale vreugde is meestal beperkt tot hooguit een kwartiertje, dus er kwamen wel wat wratjes op mijn gelukzaligheid. Allez, een Hollander kan relativeren en blijft doorgaan (kijk maar naar Balkenende). Ik ben inmiddels verkocht en tevens verknocht aan Gruitrode, met zijn prachtige natuur en blond bruisende cultuur. De meeste mensen draag ik bovendien een warm hart toe, en vice versa, en die paar anderen die er ook wel zijn, neem ik, om de naastenliefde levendig te houden, er bij en voor lief. Gelukkig is JC er om me af en toe wat bij te sturen. JC? Wie dat is? “Toch niet JC zeker?” Nee. “JoCa van de Paro” dan soms?? Nee. “Ben ik het Heer?” Nee, jij gelukkig ook niet. “Snotver...Ahh, JaCo van de Harmo?” Juist, en ssst nu. De ware ingeweiden hebben aan een half woord al meer dan genoeg.
Aan het werk nu....., tedju..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten