keukenhulp

succesformule volgens Dorus

Wie denkt er niet zo af en en toe terug aan die grote kleinkunstmagier Dorus, alias Tom Manders? Mij staat glashelder voor de geest hoe hij met zijn vinding bij de ambtenaar van het octrooiburo zit, om patent aan te vragen op zijn concept: “een niet bestaand muizevalletje”; een patent op iets wat er niet is, voorwaar een vondst. De brave borst aan het loket passeerde bij het niet aanschouwen van de vinding van Dorus eindelijk de grens tussen waan en zin en voltrok de door hem reeds lang gekoesterde wens naar de vrijheid. Hij veranderde in een vrije vogel, die tenslotte dan toch de stap van aan handen en voeten gebonden klerk op een muffig octrooiburo naar de vrijheid van geest had weten te zetten, daarbij op onnavolgbare wijze geholpen door de onverstoorbare Dorus die zelf aan de andere kant van deze grens geboren is.

Na deze uiteenzetting als plaatsbepaling durf ik mijn eigen vinding wel te presenteren. Hij is eveneens van een verbluffende eenvoud, maakt uitsluitend gebruik van afval materiaal, dat anders in de grijze zak verdwenen was, en is uitermate doelmatig en efficient in de toepassing. Ik durf zonder schroom te zeggen dat de gemidddelde huisvrouw hier dankbaar gebruik van zal weten te maken. Ieder die wel eens voedsel in een plastic zakje heeft moeten doen en dat vervolgens moest afsluiten om het in de diepvries te deponeren zal het weldra beamen: hoe schitterend en met welk een begrip voor de noden van de huisvrouw. Zij immers is toch altijd nog degene die met krulspelden in het haar, met een peuter op de rechter heup, proevend van de soep die, gvd, ineens te heet is, “hoe kan dat nou”,en links roerend in het beslag, moet proberen om op tijd klaar te zijn, want manlief komt zo meteen thuis. Elke bijdrage om deze voortdurend op de grens van paniek verkerende situatie wat gesmeerd te kunnen laten verlopen zal dus welkom zijn.

Welaan, kom even mee: het gaat om het met een schroefdopje afsluitbare plastic houdertje dat tegenwoordig boven in elke doos melk, en andere dranken, zit? Juist. Wel, met een kleine kunstgreep is dit om te toveren tot een handig hulpstuk. Neem het integraal van de lege doos af, en verwijder het van het restje karton. Nu komt de truc. Het in te vriezen voedsel zit, mag ik aannemen, inmiddels in een plastic diepvrieszakje. Welnu neem het open einde van de zak bij elkaar en steek dat door het gat in ons plastic houdertje, trek de boel aan terwijl je de lucht eruit knijpt, plooi het uiteinde van de hals van de plastic zak naar buiten om het houdertje heen, schroef het dopje erop en klaar is Kees. En dan, uiteraard hup de diepvries in. Simple comme du pain blanc. Het houdertje is vele malen te hergebruiken uiteraard. Een uiterst charmante applicatie, ahem, al zeg ik het zelf. Maar, je moet het zien en liever zelf doen, pas dan ga je ten volle de verbluffende eenvoud en toepasbaarheid ervan apprecieren.

Natuurlijk je kunt nu opwerpen wat de handel nou aan deze inderdaad wel slimme vondst heeft. Immers als je die dingen zo van een melkdoos kunt halen, zie ik me niet naar Blokker rennen om ze daar op te halen. Ah,ah ah, daar heb ik je. Hoeveel melk drink je per dag? Hoe vaak zou je vergeten om het houdertje van de doos af te halen? Ah, en dan nog, ehh, ja, denk eens na. Is het niet veel gemakkelijker, als je ze zo voor 5 cent per stuk kunt kopen? Geen gemier met gebroken vers gelakte nagels, en natuurlijk net nu je met je man moet aanzitten aan een diner met zijn baas, de bullebak, die op promotie hoopt. Hè? Ja, je man natuurlijk. Hé, psst, je mag dit idee best gebruiken hoor, zo als gangmakertje als het gesprek even stokt. Succes zit hem in het kleine begin, zoals bijvoorbeeld een onschuldige anecdote aan het diner (hé, nee, vooral niet beginnen te lachen voordat je verhaal klaar is!! Dat zou het stomste zijn wat je kunt doen, kluns, want dan kunnen ze met al dat gelach van je juist de clue niet verstaan).

Is dit allemaal nog wat interessanter te maken? Ah, jawel. Kijk, dat is nou het aardige van een slimme vinding, hij is multipurpose. Allez, kom; terug naar de muizeval. Men neme weer een plastic zakje doe er een blokje kaas in, hup, zakje door het houdertje, plooi het zakje terug, elastiekje om het uiteinde en leg dan het geheel ergens neer waar je een muis vermoedt, met de opening naar boven en wat hoger dan de zak. Muis in het zakje, dopje erop klaar. Nee, niet erop stampen, kom zeg, maar buiten loslaten natuurlijk. Hmm, ik zie je achter je oor krabbelen. Je twijfelt? Hmm, ja, ikzelf ook hoor. Maar ja, zo passeren er natuurljk bij het overdenken in het verband van de opdracht allerlei mogelijkheden. De mooiste vond ik de wat gewaagde suggestie van mijn buurvrouw dat het geheel zou kunnen dienen als condoom. Hè, dat jij daar nou mee komt! Ja, serieus. Als je dan de zaak overdenkt, kom je inderdaad best wel een heel eind: plastic zakje, door het ringetje, hup, dinges, ja, Dicky Dik erin. Juist zie je wel, je loopt vast, net als ik, hahahaha. Wat? Ach, ja, natuurlijk dat hulpstukje moet je er ook pas naderhand, na de daad snap je, om het zakje doen! Ja, ehh, wel het juiste zakje uiteraard.Wat, toch geen goed idee? Oké, daar kan ik in mee gaan, maar lollig is het overdenken wel. Het uitproberen nog meer trouwens. En verder, ik blijf erbij, succes begint met het kleine, met het wegdenken van al je ballast. Kijk daar klopt de filosofie van Dorus toch weer wel: “Met het kleine kom je het verste”, toedeloe, Opapake.