wat is dit voor een gruwzaam lot
te moeten leven in verdronken land
waar onverschil maakt een mens kapot
en liefde vraagt om een onderpand?
wil je dan niet weg van die rand
verkies je het te leven in dat krot
zet je zo graag op tilt je verstand
wacht je af tot de dood met je spot?
maak liever een keer en sta weer ferm
laat het verdriet maar lossen haar traan
en parkeer je rimpels in de berm
liefde zal verheffen wat is ontdaan
dodend besef moet maar wachten;
geen bitterheid zal mij versmachten
Geen opmerkingen:
Een reactie posten