Nou, ik heb met gemengde gevoelens je verhaal over je schoenen met hoge hakken gelezen. De hoge hak van leer dringt zich namelijk regelmatig nogal hardleers en op wat problematische wijze binnen in mijn leven. Te lezen dat je enige tijd krom hebt moeten staan in je minirokje, omdat je vastgelopen was, doet me niet een beetje alleen meesmuilen, maar brengt mijn gevoel voor rechtvaardigheid ook weer wat in evenwicht, wat Flikske ook mag beweren. Hoe?
Ik woon in een appartement op de begane grond en heb een tegelvloer, zoals ook en eensgelijks mijn bovenburen: dames van wufte zeden, dat moet wel, die het met hun hakken niet zo nauw nemen, en het niet kunnen laten om zelfs thuis op hun "hoge hakken" rondlopen. Maar ja, een beetje vrouw wil gehoord en gezien worden, vandaar natuurlijk. Hoewel ik het niet helemaal snap, want ze dragen die schoenen blijkbaar ook als ze alleen thuis zijn. Een beetje man doet dat anders die meet zich een paar zachte, zogenaamde "bordeelsluipers" aan, die wil juist niet gehoord worden, vraag dat maar na bij ehh, ja....Flickske, juist, onze amateur onderwijzer met late roeping.
Realiseer je je wat die haren van boven mij met hun tippelmanie aandoen? Ze houden zich na een toch wel lichtelijk door mij afgedwongen accoord nu wel aan de regels van de huiselijkheid: een voor allen en allen voor een, maar lichten daar naar eigen believen toch ook regelmatig het handje mee. En dan komt het weer eens onverwachts fel mijn huiskamer binnen, vanuit den hoge begrijp je, alleen minder stichtelijk. Ja, dat heb dat ook ik al eerder gehoord; wat ik ging als aankomend student geregeld met Athos en D'Artagnan naar bed, en viel er na een paar hoofdstukken met kleine oogjes mee in slaap. Ja, ik weet ook wel dat de Musketiers echte kerels en liefhebbers waren.
Hoewel de dames houden zich er niet absoluut aan, aan onze afspraken, en regelmatig hoor ik ineens weer het doordringende getik, van boven nederdalen. Maar oke, af en toe, dat kan nog door de beugel. Dat is goed voor mijn nederigheid, waar ik inderdaad wel te weinig van heb. Goed. Ik heb me daar ruiterlijk in gevoegd maar brand toch nog soms wel eens door met wat extra opgelegd pandoer, als ons concordant blijkbaar stilaan vergeten dreigt te worden. Aldus, jullie boven me. Je weet het. Ik laat jullie met plezier vastlopen, liefst op de zebra. Het minirokje mag blijven en zal als boeiende folklore en volksaard door mij persoonlijk verdedigd worden tegen de achterlijkheid van welke overtuiging dan ook om op het punt van charmant achterwerk verboden uit te vaardigen. Hmm, ik kom zeker en vast in de hemel...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten