vol
maar leeg
mens zijn
valt tijdloos stil, opgepropt
schreeuw ik me schor van binnen
gevoel
vol van leegte, waar zijn ze nu
maar
het wil niet naar buiten komen
bljven
we hier staan we stil bij elkaar
voorovergebogen,
onwillig te gaan
aan de
zee van kaarsen en bloemen
als bevend
monument van één zijn
even
in dit troosteloos niemandsland
vriendinnen
schouder aan schouder
verdriet
verenigdt; levendt maar dood
Geen opmerkingen:
Een reactie posten